เสียใจ๋โตยครับลุงดร ตี้เสียอาวุธคู่กายไปโดยคนหวังดี....

ขึ้นจื่อว่าขโมยมันตึงขี้ลัก...ฮิๆๆๆๆๆๆ

ปะอะหยังแป๊ดหูเป๊ดต๋าเปิ้นก็จะลักอย่างเดียว

ขนาดกันเบ็ดผมอยู่ในร้านก็ยังหาย...แค้นแต้ๆ บ่าหมู่นิ

ก๋านตี้จะได้คืนผมว่ามีโอกาศหน้อยมากๆ บ่าใจ่ว่าบ่าหื้อกำลังใจนะครับ อู้กั๋นซื่อ

ถ้าเป๋นอย่างเบวว่าก็อาจจะได้คืน..ฮิๆ

มีประสบก๋ารของจาวหมู่เดียวกันไปจ่อมป๋าเอาเบ็ดถอดไส่ถุงไปเรียบร้อย

ผมอู้ถึงเบ็ดหน้าดินครับเกือบๆ สิบกัน ส่วนมากจะเป็นสิบฟุต

ถ้าบ่าถอดไส่ถุงก็กัวกันเบ็ดเป๋นฮอยก็เลยถอดไส่ถุงไปเรียร้อย

พอไปถึงตลาดแห่งหนึ่ง ในบ้านนอก บ่าขอบอกว่าเป๋นตี้ใหน

จอดรถแล้วลงไปซื้อกับข้าวกับป๋าโดยตี้บ่ามีไผ่เฝ้ารถ

กำเดียวปิ๊กออกกาดมา กันเบ็ดสุดรักสุดหวงก็ได้จากไปเป๋นอื่น

ถามไผ่ก็บ่ฮู้...กั๊บโจ๊ะโล๊ะเลยกำนิน้ำต๋าแทบกระเด็น

ฝากใว้เป็นอุทาหรณ์ สอนใจนักตกป๋าโตยกั๋น

เวลาจอดรถจะไปกาดหรืออะหยังก็แล้วแต่

อย่างน้อยต้องมีคนเฝ้าหนึ่ง

จะไปว่า บ่าเป๋นหยังก่าหา แล้วคุณจะเสียใจ

คนเฮาหันหน้าบ่าหันใจ๋